HERŞEYİ BİLEN CAHİLLER

Bilmek, insanın kaderidir.
Çünkü doğduğu andan itibaren gözleriyle, kulaklarıyla, kalbiyle bilinmeyeni arar.
Ne?
Neden?
Niçin?
Nasıl?
Sorar, öğrenir, yanılır, yeniden sorar.
Çünkü bilmek, sadece aklın işi değildir.
İnsanın varoluş sebebidir.
En tehlikeli cehalet;
Hiçbir şey bilmemek değil; bildiğini sanmaktır.
Sokrates “Bildiğim tek şey, hiçbir şey bilmediğimdir” dediğinde, aslında bilginin sınırını değil, bilginin tevazusunu çiziyordu
Kitaplarda, okullarda, ekranlarda bilgi dolup taşıyor.
Fakat bilginin çoğaldığı yerde,
Bilmenin derinliği azalmış…
Artık her şeyi biliyoruz
Ama hiçbir şeyi tam anlamıyoruz.
Bir tıklamayla dünyayı keşfediyoruz
Ama kendimizi kaybediyor,
O bilginin içinde kayboluyoruz.
Oysa bilmek, sadece bir şeyi öğrenmek değil;
Onu anlamak, hissetmek, yaşamaktır.
Bilgi bazen bir kitapta saklıdır,
Bazen bir sessizlikte…
Bir çiçeğin adını bilmek kolaydır; ama onun niye açtığını anlamaktır asıl olan...
Zira bilmek, sadece öğrenmek değil, anlamaktır.
Eskiden bilmek bir meziyetti.
Birikim ve emekti…
Maşallah, Şimdi herkes biliyor.
Hatta o kadar çok biliyor ki,
Bilgi artık oksijen gibi değil,
Egzoz dumanı gibi solunuyor.
Sosyal medya çağında bilmek kolay,
Anlamak ise gereksiz bir lüks hâline geldi.
Herkes bir şey söylüyor, kimse dinlemiyor.
Çünkü bilgi çağında en çok satan şey... bilmişlik.
Artık her evde bir filozof,
Her sokakta bir ekonomist,
Her kahvede bir dış politika uzmanı var.
Kahve az, fikir çok.
“Okudum, biliyorum” devrinden,
“Gördüm, eminim” devrine geçtik.
Kaynak mı? Google amca, sosyal medya...
Bilmek, anlama zahmetine katlanmadan hüküm verme konforu sunuyor.
O yüzden bu çağda “bilmek” zehir gibi:
İlk başta enerji verir, sonra yavaş yavaş zehirleyerek sinir sistemini çökertir.
Her şeyi bilen bir toplum olduk,
Ama hiçbir şeyi çözemeyen bir toplum hâline geldik. Çünkü bilgiyle dolduk ama anlamla boşaldık.
Bir zamanlar bilge insan az konuşurdu.
Şimdi çok konuşan herkes “bilge” sanılıyor.
Çünkü artık hakikat, en yüksek sesle söylenen şeydir.
Ve ironik olan şu:
Bugün “bilgi zehirlenmesi” diye bir hastalığımız var
Ama kimse tedavi olmak istemiyor.
Çünkü herkes o zehrin damıtılmış hâline bağımlı… Beğeni, retweet, gönderi paylaşımlarıyla…
Bilmeyi bırakırsak, görünmez olacağız diye korkuyoruz.
Oysa anlamak için bazen bilmeyi bırakmak gerekir.
Ama kim anlama derdinde?
Herkesin elinde bir mikrofon,
Dilinde bir kesinlik.
“Ben biliyorum” demek, “ben yaşıyorum” demekten daha popüler artık…
Bilgi çağının trajedisi de bu işte:
Artık hiçbir şeyi bilmemek imkânsız;
Ama hiçbir şeyi gerçekten anlamak da mümkün değil.
Bir tıklamayla dünyayı öğreniyoruz,
Ama kendimizi unuttuk ve kaybettik.
DEVAMI HAFTAYA….

 

• Etiketler
• #bilgi çağında cehalet
• #Sokrates sözü
• #modern cehalet
• #bilgi zehirlenmesi
• #bilmek mi anlamak mı farkı