EKMEĞE RAM EMEKLİ

Emekliye verilen %12,19'luk zammın ardından... Mecliste bu hafta “Emekliler” görüşüldü.

Meclis kürsüsünde adalet tartıldı bu hafta…

Ama terazinin gözü kördü,

Kefelerden biri altınla dolduruldu,

Öteki “Sabret” le mühürlendi...

Birine 8 bin verildi, Ötekine bin…

İkisine de aynı cümle söylendi: “Adalet”

15 milyonu bulan emekliler ordusunda,

Seçim yatırımına dönüştürülen...

Ve bir düzenleme ile görece az prim

Ve daha kısa çalışma süresiyle emekli edilen...

4 milyon EYT’linin en düşük maaşı…

“Sosyal devlet” ambalajına sarılıp,

“Hazine yardımı” etiketiyle….

20 bin TL’ye yükseltiliyor.

Alkış kıyamet. Ne güzel

Ne insani(!) değil mi?

Kök maaşı 12bin TL olanla 19 bin TL olan

aynı kefeye konulup 20 bin TL’ye tamamlanıyor.

Birine 8 bin lira ekleniyor, diğerine bin lira...

Bu neyin adaleti?

Terazinin bir kefesiyle oynayıp ötekine “kader” demek hangi hukukta, hangi ahlakta yazıyor?

Öte tarafta Yüksek prim ödemiş,

Uzun yıllar çalışmış, 11 milyon emekli…

Maaşı 20 binin üstünde diye yok sayılıyor.

Onlara zam yok. Çünkü suçlular.

Suçları fazla çalışmak, çok prim ödemek…

 

On bir milyon emekli,

Sessiz bir mahkeme salonunda

Savunma hakkı olmadan hüküm giydi.

“Sen yirmi bini geçtin,”

“Sus. Sen zaten çok alıyorsun” der gibi,

Birinden alıp ötekine verdiler

Bu ülkede emeğin karşılığı cezaymış gibi...

Bu ülkede emek artık bir hak değil,

İktidarın keyfine göre dağıttığı bir sadaka…

Bu bir dengeleme değil;

Bu doğrudan doğruya emeğin el değiştirmesidir.

O zaman soralım:

Eğer herkes aynı maaşa mahkûm edilecekse;

İnsanlar prim gününü doldurmak için…

Neden ömrünü tüketti?

Neden fazla para yatırdı?

Neden fazla mesai yaptı?

Neden ikinci işte çalıştı?

Neden gençliğini verdi?

 

Bu, sosyal devlet değil;

Bu sosyal teselli politikasıdır.

Bu, adalet değil;

Rakamlarla vicdan susturma çabasıdır.

Bir yandan “eşitlik” nutukları atılırken,

Diğer yandan emek yerle bir ediliyor.

Adalet;

Herkesi aynı noktaya çekmek değildir.

Eşitlik;

Herkesin verdiği emeğin karşılığını alabilmesidir. Aksi halde bunun adı eşitlik değil,

Düpedüz düzleştirilmiş adaletsizlik olur…

Ve adaletsizliğin normalleştiği bir yerde,

Kimse yarın çalışmak için bir neden bulamaz.

Bu yapılanlarla emekli açlığa itilmedi,

Bir kuru ekmeğe razı edilerek köleleştirildi.

Hak değil, sadaka verildi.

Yurttaş değil, minnetkar yaratıldı.

Bu ne vicdanla ne hukukla,

Ne de adaletle açıklanabilir.

 

O zaman son söz şu olsun:

Emeğin hakkını vermeyen düzen,

Kendi meşruiyetini de adım adım tüketir.

Ve unutulmamalıdır:

Emeğin değersizleştirildiği bir ülkede de,

Hiçbir iktidar; Oluşturduğu algılar,

Saldığı korku ve inandırıcı yalanlarına rağmen…

Kendini güvende hissedemez.

 

• Etiketler
• #emekli
• #şehmus tunç
• #eyt